Virtual Gallery MA in Digital Arts (MADARTS)
Παρουσιάσεις Διπλωματικών εργασιών αποφοίτων του ΠΜΣ Ψηφιακές Μορφές Τέχνης της ΑΣΚΤ
Αγγελική Γερμακοπούλου, Sharknation, 2025
Η παρούσα διπλωματική έρευνα παρουσιάζει το Sharknation, μια διαδραστική και εμβυθιστική VR εμπειρία που συνδυάζει ψηφιακή αφήγηση, καλλιτεχνική έρευνα μέσω ψηφιακών μέσων και game design, εξετάζοντας πώς τα εικονικά περιβάλλοντα μπορούν να αναδιαμορφώσουν την αντίληψη, τη σωματικότητα και τους διαφορετικούς τρόπους συμμετοχής του θεατή. Το έργο διερευνά τη σχέση μεταξύ σώματος, ψηφιακής ταυτότητας και εικονικού χώρου, αξιοποιώντας την εικονική πραγματικότητα ως μέσο βιωματικής διερεύνησης και διευρυμένης αφήγησης.
Η έρευνα επικεντρώνεται στο πώς μια VR εγκατάσταση μπορεί να συνδυάσει εικαστικά στοιχεία, 3D μοντελοποίηση, διάδραση και υλικά αντικείμενα ώστε να δημιουργήσει ένα συνεκτικό, πολυαισθητηριακό περιβάλλον. Τρισδιάστατα εκτυπωμένοι χαρακτήρες, ψηφιακές εκτυπώσεις από τον εικονικό χώρο, καθώς και η μάσκα και το κοστούμι της ηρωίδας λειτουργούν ως υβριδικά αντικείμενα που γεφυρώνουν τον φυσικό εκθεσιακό χώρο με το ψηφιακό περιβάλλον, ενισχύοντας την εμπειρία εμβύθισης και την αίσθηση παρουσίας. Η μεθοδολογία περιλαμβάνει την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου παιχνιδιού σε τρισδιάστατο περιβάλλον, τον σχεδιασμό ψηφιακών χαρακτήρων και αντικειμένων, καθώς και την υλοποίηση συστήματος πλοήγησης βασισμένου στο teleportation και διαδραστικών μηχανικών που επιτρέπουν ενεργή συμμετοχή του χρήστη. Ο ηχητικός σχεδιασμός και η μουσική σύνθεση συμβάλλουν επιπλέον στη συναισθηματική διάσταση της εμπειρίας και συμβάλλουν στη συνοχή του εικονικού σύμπαντος. Μέσα από συστηματικό πειραματισμό τόσο στο VR περιβάλλον όσο και στον φυσικό εκθεσιακό χώρο, το Sharknation αναδεικνύει τον ρόλο των υβριδικών μορφών και της ενσωμάτωσης ψηφιακών και υλικών στοιχείων στη διαμόρφωση μιας πλήρως εμβυθιστικής εγκατάστασης. Το έργο συμμετέχει στον σύγχρονο διάλογο των νέων μέσων, προτείνοντας την εικονική πραγματικότητα ως εργαλείο καλλιτεχνικής διερεύνησης, ενσώματης εμπειρίας και πρακτικής έρευνας.
Ευαγγελία Ραφτοπούλου, Σημείο μηδέν – παρών προς παρόν, 2025
α. Καλλιτεχνικό έργο: ταινία μικρού μήκους και βιντεοεγκατάσταση-χαρτογραφικές προβολές σε γλυπτική κατασκευή
επιβλέποντες: Μπέτσου Βίκη, Αγαθόπουλος, Δημήτρης
Το καλλιτεχνικό έργο της διπλωματικής: το filminstallation ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ, παρών προς παρόν, λειτουργεί ως ένα εργαλείο έρευνας του τρόπου με τον οποίο η πόλη παράγεται, κατοικείται, αναπαρίσταται, ενώ βασίζεται στη συνειδητή στατικότητα και την πολλαπλή χρονικότητα. Η κινηματογραφική προσέγγιση που υιοθετείται καθώς και ο τρόπος παρουσίασής της προσπαθεί να αναδείξει τις πορώδεις σχέσεις μεταξύ δημόσιου και άλλων μεταβατικών χώρων.
β. Θεωρητική εργασία: Χώρος βλέμμα χρόνος: Κινηματογραφικές και λογοτεχνικές αναπαραστάσεις
επιβλέπων: Αλέξανδρος Δασκαλάκης
Σύνοψη
Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η επιθυμία να ερευνηθεί η σχέση ανάμεσα στον αστικό χώρο, την υποκειμενικότητα και την κινηματογραφική αναπαράσταση. Η παρούσα διπλωματική έρευνα αντλεί αναφορές από τη σκέψη των Simmel, Sennett καθώς και Debord για τη δημόσια σφαίρα, από τη θεωρία του κινηματογράφου των Deleuze, Benjamin, Kracauer αλλά και από τις μεθόδους συνδυασμού και αυτοδέσμευσης του Perec και του Εργαστηρίου Δυνητικής Λογοτεχνίας (OuLiPo). Στόχος της μελέτης είναι να διερευνήσει πώς οι κινηματογραφικές αλλά και λογοτεχνικές πρακτικές μπορούν να αναπαραστήσουν την χωρική και χρονική εμπειρία. Σε μεθοδολογικό επίπεδο, η εργασία υλοποιείται μέσα από τη δημιουργία του filminstallation ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ, παρών προς παρόν, το οποίο λειτουργεί ως πρακτική διερεύνηση των θεωρητικών αξόνων. Η κινηματογραφική προσέγγιση που υιοθετείται καθώς και ο τρόπος παρουσίασής της προσπαθεί να αναδείξει τις πορώδεις σχέσεις μεταξύ δημόσιου και άλλων μεταβατικών χώρων. Το καλλιτεχνικό έργο της διπλωματικής λειτουργεί ως ένα εργαλείο έρευνας του τρόπου με τον οποίο η πόλη παράγεται, κατοικείται και αναπαρίσταται.
Λήδα Ζαχαροπούλου, Αρχιπέλαγος της Νήρου, 2025
α. Καλλιτεχνικό έργο: Πολυμεσική εγκατάσταση, χειροποίητα αντικείμενα, ταινία με χρήση ΑΙ
επιβλέποντες:
Γεωργία Μανταλιά, Διαδικασίες Ελέγχου και Ανάδρασης στην Ανάπτυξη Ηχητικών Περιβαλλόντων, 2025
α. Καλλιτεχνικό έργο: πολυμεσική ηχητική εγκάτάσταση – περιβάλλον με διάδραστικά αναλογικά και ψηφιακά μέσα, live play
επιβλέποντες: Ταξιάρχης Διαμαντόπουλος, Άγγελος Φλώρος
β. Θεωρητική εργασία: Διαδικασίες Ελέγχου και Ανάδρασης στην Ανάπτυξη Ηχητικών Περιβαλλόντων
επιβλέπων: Τ. Διαμαντόπουλος
Σύνοψη:
Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις διαδικασίες ελέγχου και ανάδρασης στην παραγωγή και την οργάνωση ηχητικών περιβαλλόντων, συνδέοντας τη θεωρία της κυβερνητικής με την πρακτική της ηχητικής τέχνης. Η κυβερνητική, ως επιστήμη του ελέγχου και της επικοινωνίας μεταξύ ζώων και μηχανών, προσφέρει ένα εννοιολογικό πλαίσιο για την κατανόηση της ισορροπίας, της πληροφορίας και της σταθερότητας μέσα σε δυναμικά συστήματα. Στην ανάλυση εξετάζονται θεμελιώδεις μηχανισμοί όπως η ανάδραση—αρνητική και θετική—που επιτρέπουν στα συστήματα να αυτορρυθμίζονται, να σταθεροποιούνται και να μεταβαίνουν σε νέες καταστάσεις ισορροπίας. Εμβληματικά παραδείγματα, όπως το Pendulum Music του Steve Reich και τα έργα του Agostino Di Scipio, επιδεικνύουν πώς οι κυκλικές σχέσεις μεταξύ ήχου, μηχανισμού και περιβάλλοντος μπορούν να εξελιχθούν σε αυτόνομες ηχητικές οντότητες. Στη συνέχεια, η μελέτη επεκτείνεται στα αυτοπροσαρμοζόμενα συστήματα. Το Singing Homeostat της Alice Eldridge παρουσιάζεται ως παράδειγμα δεύτερης τάξης ανάδρασης, αναδεικνύοντας τη δυναμική ισορροπία ανάμεσα σε αβεβαιότητα και πληροφορία. Η εργασία συνδέει τις αρχές αυτές με τις γενεσιουργές διαδικασίες, όπου η δημιουργία νέων καταστάσεων προηγείται της επιδίωξης σταθερότητας ενώ παράλληλα εξετάζονται τα στοχαστικά μοντέλα του Iannis Xenakis και η εφαρμογή τους στη σύνθεση, όπου η πιθανότητα αντικαθιστά τον ντετερμινισμό, παράγοντας σύνθετα ακουστικά φαινόμενα, όπως στο Pithoprakta. Το πρακτικό μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στο έργο [Cluster_Cloud], μια πολυκαναλική ηχητική εγκατάσταση η οποία υλοποιεί τη θεωρία. Με χρήση αλγοριθμικών μηχανισμών σε Pure Data και αναλογικών κυκλωμάτων με μικρόφωνα επαφής, το σύστημα λειτουργεί ως αυτόνομος ηχητικός οργανισμός που αντιδρά και μεταβάλλεται σε πραγματικό χρόνο. Η εγκατάσταση επιδιώκει την ενσωμάτωση της αβεβαιότητας ως συνθετικού εργαλείου, μετατρέποντας τον εκτελεστή από δημιουργό σε μεσολαβητή μεταξύ μηχανής, ήχου και περιβάλλοντος. Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία συμβάλλει στη συζήτηση γύρω από την αυτονομία των ηχητικών συστημάτων και την αναθεώρηση της έννοιας της.
Στράτος Σεραφειμίδης, 2025
α. Καλλιτεχνικό έργο: Cheese Invasion
Μικρού μήκους ταινία Mocumentary με χρήση αρχειακού υλικού και ΑΙ
β. Θεωρητική εργασία: “Η χειραφετική προοπτική του έργου τέχνης” Μελέτη στη σκέψη του Χέρμπερτ Μαρκούζε
Σύνοψη:
Η μελέτη αναλύει τη σκέψη του Χέρμπερτ Μαρκούζε σχετικά με τη χειραφετική δυναμική της τέχνης, δίνοντας έμφαση στη διττή της φύση, καθώς το έργο τέχνης ταυτόχρονα επιβεβαιώνει αλλά και αρνείται την κατεστημένη πραγματικότητα. Ο Μαρκούζε υποστηρίζει ότι η ριζοσπαστικότητα της τέχνης δεν εντοπίζεται κυρίως στο περιεχόμενό της, αλλά στην αισθητική της μορφή, η οποία λειτουργεί ως «καλλιτεχνικό a priori». Μέσα από αυτή τη μορφή, η καθημερινή εμπειρία μετασχηματίζεται και συγκροτείται μια αυτόνομη πραγματικότητα, ικανή να αμφισβητήσει τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί αλήθειας και λογικής. Παράλληλα, όμως, η τέχνη βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της αφομοίωσης στο καπιταλιστικό σύστημα, όπου ακόμη και τα πιο ριζοσπαστικά έργα μετατρέπονται σε εμπορεύματα, γεγονός που αποδυναμώνει την κριτική και χειραφετική τους δυναμική.
Λευτέρης Δελήμπασης, Tο παράδοξο του Ζελέ, 2025
α. Καλλιτεχνικό έργο: Το Παράδοξο του Ζελέ
3D animation, βιντεοεγκατάσταση
επιβλέποντες: Αγαθόπουλος, Δημήτριος, Μπέτσου, Βίκη
β. Θεωρητική εργασία
επιβλέπων: Δασκαλάκης Αλέξανδρος
Η συνοδευτική θεωρητική εργασία εξετάζει πώς, στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, η εικόνα έχει υπερβεί την εμπειρία και η κατανάλωση έχει μετατραπεί σε τρόπο ύπαρξης. Μέσα από τον Baudrillard, τον Debord, τον Han και την Berlant, αναδεικνύω το πώς η υπερπραγματικότητα, το θέαμα, η επίδοση και η σκληρή αισιοδοξία εγκλωβίζουν το άτομο σε έναν αέναο κύκλο επιθυμίας, σύγκρισης και εξάντλησης. Η θεωρία μου φωτίζει τη μετάβαση από το πραγματικό στο κατασκευασμένο, από το βίωμα στο simulacrum, αποκαλύπτοντας τις ψυχικές και κοινωνικές συνέπειες του να ζούμε πλέον μέσα σε μια συνεχή ροή εικόνων που υπόσχονται πολλά και προσφέρουν ελάχιστα.
Παναγής Μαζαράκης, 2025
α. Καλλιτεχνικό έργο: εγκατάσταση πολλαπλών μέσων
επιβλέποντες: Αρβανίτης, Νίκος, Φλώρος, Άγγελος
β. Θεωρητική εργασία: Μετα-αφήγηση, μετα-αλήθεια και τεχνητή νοημοσύνη: προς μια νέα αρχαιολογία της μνήμης.
επιβλέπων: Δασκαλάκης, Αλέξανδρος
Σύνοψη
H παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επιστημολογική συνθήκη της «μετα-αλήθειας» υπό το πρίσμα της ραγδαίας εξέλιξης της τεχνητής νοημοσύνης. Σκοπός της είναι να χαρτογραφήσει τον τρόπο με τον οποίο οι ψηφιακές τεχνολογίες, και ειδικότερα τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης, λειτουργούν ως μηχανισμοί που επιταχύνουν την αποδόμηση των «μεγάλων αφηγήσεων» και αποσταθεροποιούν τις παραδοσιακές έννοιες του αρχείου, του τεκμηρίου και της ιστορικής μνήμης. Η εργασία διαρθρώνεται σε δύο αλληλοσυμπληρούμενους άξονες: τον θεωρητικό και τον καλλιτεχνικό. Το θεωρητικό μέρος ανιχνεύει τη γενεαλογία της μετα-αλήθειας, εξετάζοντας ιστορικά παραδείγματα παραπληροφόρησης (από τον «Πόλεμο των Κόσμων» έως το Brexit) και αναλύοντας το φαινόμενο μέσα από κριτικά εργαλεία που παρέχουν στοχαστές όπως ο Friedrich Kittler, ο Guy Debord, ο Michel Foucault και ο Fredric Jameson. Στο καλλιτεχνικό μέρος, υιοθετείται η περσόνα ενός «Ιστορικού του Μέλλοντος». Το έργο συγκροτεί μια μυθοπλαστική αφήγηση γύρω από ένα πραγματικό γεγονός: ένα ακαδημαϊκό συνέδριο στην Ταϊπέι το 1978, λίγο πριν την ιστορική μεταστροφή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Το αυθεντικό αρχειακό υλικό «μολύνεται» σκοπίμως με τεκμήρια που παρήχθησαν μέσω τεχνητής νοημοσύνης (συνθετική φωνή μάρτυρα, πλαστά υπομνήματα, υβριδικές εικόνες και ηχητικά ντοκουμέντα). Η εργασία ολοκληρώνεται τοποθετώντας αυτή την πρακτική σε διάλογο με σύγχρονους καλλιτέχνες και συλλογικότητες (Walid Raad, Joan Fontcuberta, The Yes Men, Forensic Architecture), εξετάζοντας διαφορετικές στρατηγικές αντίστασης και κριτικής στην εποχή της μετα-αλήθειας.
Στυλλιανή Καββάγιου, Celestial Alchemies, 2025
α. Καλλιτεχνικό έργο: βιντεοεγκατάσταση πολλαπλών προβολών, 3d animation, κεραμικά γλυπτά
επιβλέποντες: Αγαθόπουλος, Δημήτρης, Μπέτσου, Βίκη
β. θεωρητική εργασία
επιβλέπων: Αλέξανδρος Δασκαλάκης
Σύνοψη
Η παρούσα εργασία διερευνά τη μετάβαση της γλυπτικής από τον υλικό στον ψηφιακό χώρο μέσα από την έννοια του υβριδίου και τη συμβολική γλώσσα των ζωδίων. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια σειρά ανθρωπόμορφων γλυπτών που αντλούν τη μορφολογική και εννοιολογική τους βάση από τον ζωδιακό κύκλο, όπως αυτός διαμορφώθηκε ιστορικά μέσα από την αστρονομία, τη μυθολογία και τις κοσμολογικές αφηγήσεις της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου και της αρχαίας Ελλάδας. Τα ζώδια προσεγγίζονται όχι ως μέσα αστρολογικής πρόβλεψης, αλλά ως αρχέτυπα που ενσωματώνουν ψυχολογικές, φυσικές και υπαρξιακές ποιότητες. Η καλλιτεχνική πρακτική βασίζεται στη δημιουργία γλυπτών από πηλό, τα οποία στη συνέχεια ψηφιοποιούνται μέσω τρισδιάστατης σάρωσης και επανεντάσσονται σε ένα εικονικό περιβάλλον . Η διαδικασία αυτή δεν αναιρεί τη γλυπτική υλικότητα, αλλά τη μετασχηματίζει, μεταφέροντας στον ψηφιακό χώρο τη μνήμη της χειρονομίας και του σώματος. Το έργο κατοικεί έτσι σε ένα ενδιάμεσο πεδίο, όπου το αναλογικό και το ψηφιακό, το αρχαίο και το σύγχρονο, συνυπάρχουν. Μέσα από την ανθρωπόμορφη απόδοση των ζωδίων, η εργασία εξετάζει τη σχέση του ανθρώπου με το σύμπαν και τη διαχρονική ανάγκη του να εντάξει την ύπαρξή του σε μια ευρύτερη κοσμική αφήγηση. Τα γλυπτά λειτουργούν ως φορείς συλλογικής μνήμης και συμβολισμού, προτείνοντας μια σύγχρονη ανανοηματοδότηση της γλυπτικής ως ανοιχτού, υβριδικού πεδίου που εκτείνεται πέρα από τα όρια της φυσικής ύλης.