ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ «IN VIVO-IN VITRO»


1. CRITICAL ART ENSEMBLE (CAE)
Οι CAE είναι μια ομάδα πέντε καλλιτεχνών, από διάφορες ειδικότητες, οι οποίοι εδώ και 20 χρόνια ασχολούνται με τη διερεύνηση της συνάντησης τέχνης, τεχνολογίας, κριτικής θεωρίας και πολιτικού ακτιβισμού.
Οι δράσεις (performances), τα άρθρα, τα βιβλία, και τα εικαστικά έργα τους στον πραγματικό και τον εικονικό χώρο, εγείρουν τολμηρά αλλά και με πολύ χιούμορ, ερωτήματα για την ευγονική με την παρέμβαση της τεχνολογίας στην αναπαραγωγική διαδικασία ("Flesh Machine"), για τις ακραίες παρεμβάσεις της ιατρικής στην αναπαραγωγή, για την προσβολή της σεξουαλικότητας ("Society for Reproductive Anachronisms"), για την απόκτηση υγιούς γενετικού υλικού ("Intelligent Sperm On-line"), και για το φανταστικό μέλλον, που αρχίζει με την πραγματική ήδη εποχή της Βιοτεχνολογίας. ("Cult of the New Eve").
Ο οξύς και σαρκαστικός πολιτικός σχολιασμός της ομάδας για τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, θεωρείται από την συντριπιτκή πλειοψηφία της διεθνούς καλλιτεχνικής και επιστημονικής κοινότητας, η αιτία των νομικών ταλαιπωριών του ιδρυτικού της μέλους και καθηγητή πανεπιστημίου Steve Curtz, ο οποίος έχει κατηγορηθεί για «βιοτρομοκρατία».
Στους CAE απονεμήθηκε το 2004 το Ειδικό Βραβείο Νέων Οριζόντων του Leonardo/ISAST (International Society for Art and Technology) για το έργο τους στη βιοτεχνολογία, τη ρομποτική, και τα tactical media. Στο σκεπτικό της βράβευσης η επιτροπή δηλώνει την αρχή της ελευθερίας των καλλιτεχνών να χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες και να ασκούν ισότιμη κριτική για τους τρόπους που αυτές χρησιμοποιούνται από τους κρατούντες.
Βλέπε http://www.critical-art.net

Παρουσιάζονται στο IN VIVO-IN VITRO
Διαδρασιακή εγκατάσταση πολυμέσων με έργα ψηφιακά και αναλογικά:
1 Cult of the New Eve, 2000

2 GenTerra, 2001 by CAE + Beatriz Da Costa

3. Flesh Machine, 1998

4. Society for Reproductive Anachronisms, 1999

(Ευγενική παραχώρηση των CAE και του Wignall Museum, Seattle)


2. EDUARDO KAC
Ο Eduardo Kac έχει αναγνωριστεί διεθνώς, παληότερα με τις διαδρασιακές διαδικτυακές εγκαταστάσεις του, και μετά με τη BIO ART. Η θεματική του κινείται στον άξονα της πολιτισμικής επίδρασης των εφαρμογών της βιοτεχνολογίας (Genesis, 1999), της διαγονιδιακής παρέμβασης στα είδη (GFP Bunny 2000) και της συμβίωσης βιολογικής και τεχνολογικής οντότητας (Move 36).
Στην αυγή του 21ου αιώνα, ο Kac εντυπωσίασε τον κόσμο με την Alba (2000), το πράσινο φωσφορίζον κουνέλι, σύμβολο πλέον της δουλειάς του. Ηταν μια εφαρμογή της διαγονιδιακής τέχνης, με την οποία είχε αρχίσει να πειραματίζεται νωρίτερα: Το 1999 είχε παρουσιάσει την περίφημη εγκατάσταση "Genesis" στην οποία συνδύαζε διαγονιδιακή τέχνη και βιοτηλεματική.
Βλέπε: http://www.ekac.org/kacbio600.html

Παρουσιάζεται στο IN VIVO-IN VITRO (η μη διαδρασιακή εκδοχή)

GENESIS (Ars Electronica 1999)
Το "Genesis" είναι μια εγκατάσταση διαγονιδιακής τεχνολογίας και τηλε-παρουσίας, που εξερευνά την περίπλοκη σχέση μεταξύ της θεωρίας της Εξέλιξης των Ειδών, των θρησκευτικών πεποιθήσεων για τη δημιουργία του κόσμου, αλλά και της σχετικότητας των αρχών που οριοθετούν το σεβασμό του Ανθρώπου για τη ζωή και τα όντα.
Η βασική ιδέα, είναι η «μετάφραση» στη «γλώσσα» του DNA του εξής αποσπάσματος από το βιβλίο της Γένεσης: «Και άρχετε (οι άνθρωποι) των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επί της γης».
Η «μετάφραση» έγινε με μετατροπή της φράσης πρώτα σε κώδικα Μορς και στη συνέχεια σε κώδικα βασισμένο στα σύμβολα από τις 4 βάσεις του DNA: Αδενίνη (A), Κυτοσίνη (C), Γουανίνη (G) και Θυμίνη (T).
Στον ίδιο σκοτεινό χώρο όπου προβάλλεται η φράση αυτή (βλ. φωτό) προβάλλεται σε φωτεινό κύκλο, ζωντανά, μέσα από μικροσκόπιο, η εικόνα της «ζωής» φωτοευαίθητων μικροοργανισμών που είναι κλεισμένοι σε γυαλί, και των οποίων τη ζωή και το θάνατο μπορούν να τηλε-επηρεάσουν μέσα από το internet απομακρυσμένοι χρήστες απ όλο τον πλανήτη, αυξομοιώνοντας απλώς το φωτισμό.


3. STELARC
Ο Στέλιος Αρκαδίου, γεννημένος στην Κύπρο από όπου μετανάστευσαν οι γονείς του στην Αυστραλία όταν ο ίδιος ήταν νήπιο, αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία ως «Αυστραλός καλλιτέχνης». Εζησε και εργάστηκε πολλά χρόνια στην Ιαπωνία, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Διεθνώς καταξιωμένος περφόμερ από τη δεκαετία του ΄60 ακόμη, χρησιμοποιεί πειραματικά την επιστήμη και την τεχνολογία στη δουλειά του η οποία εστιάζει στη θεματική της ρομποτικής, της τεχνητής νοημοσύνης, της προσθετικής και της επέκτασης των ορίων του ανθρωπίνου σώματος, το οποίο θεωρεί ανεπαρκές στη σημερινή του κατάσταση, για τις δυνατότητες που επιβάλλει η τεχνολογία και τα διαστημικά ταξίδια.
Είναι επικεφαλής του τμήματος ψηφιακής έρευνας για την τέχνη της performance στο Nottingham Trent University.
Βλέπε http://www.stelarc.va.com.au/biog/biog.html

Παρουσιάζονται στο IN VIVO-IN VITRO

PROSTHETIC HEAD (documentation)
Ψηφιακή, διαδρασιακή τεχνολογική οντότητα, με εξελισσόμενες δυνατότητες απαντήσεων στις ερωτήσεις που δέχεται. Το σύνθετο λογισμικό που χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του, επιτρέπει στο prosthetic head να «μαθαίνει» όσο διαλέγεται με τους ανθρώπους, εμπλουτίζοντας τη βάση δεδομένων του. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι προδιαγεγραμμένες οι απαντήσεις του και κάποια στιγμή, θα είναι και ανεξέλεγκτες. Η «εξυπνάδα» του είναι ευθέως ανάλογη με την εξυπνάδα αυτού που θέτει τις ερωτήσεις.
Το έργο παρουσιάστηκε: Στο New Territories, Glasgow 2003, στο ICA, London 2003, στο InterAccess, Toronto 2003 και στο TRANSFIGURE 2004.

EXTRA EAR (documentation)
Σε συνεργασία με την ομάδα «Tissue Culture and Art project» στο Περθ (Αυστραλία), ο Stelarc δημιούργησε στο εργαστήριο με χρήση καλλιεργημένου δικού του ιστού, ένα ημιζωντανό «γλυπτό» σε σχήμα αυτιού, που μελλοντικά θα εμφυτεύσει στο μπράτσο του.


4. JOE DAVIS
Ο Joe Davis, πιονιέρος της της διαγονιδιακής τέχνης, σπούδασε αρχιτεκτονική, αλλά στράφηκε στη χρήση της μοριακής τεχνολογίας στην τέχνη. Αρχισε να πειραματίζεται με την Bio Art στη δεκαετία του ΄80, όταν είχε ήδη γίνει γνωστός ως ένας από τους πιονιέρους της Sky Art, και συνεργάτης στο ΜΙΤ του Otto Piene, πατέρα της Sky Art. Επίσης, έχει δουλέψει γλυπτική με laser και συστήματα τηλεχειρισμού, κι είναι ερευνητής-καλλιτέχνης στο τμήμα Βιολογίας του MIT στη Βοστώνη.
Εδώ και 25 χρόνια, εργάζεται πάνω στη μοριακή βιολογία και τη βιοπληροφορική για τη δημιουργία γενετικών βάσεων δεδομένων και νέων βιολογικών μορφών τέχνης. Δίδαξε στο μεταπτυχιακό της σχολής αρχιτεκτονικής του ΜΙΤ και διδάσκει στο τμήμα ζωγραφικής και μικτών μέσων του Rhode Island School. Εχει εκθέσει στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Ευρώπη και στην Ars Electronica.
Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2004 εξέθεσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και για δεύτερη στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλία (2003, "Art Biotech"). Παρουσίασε στην Αθήνα, στον πολυχώρο Bios (επιμελητές Α. Χατζηγιαννάκη-Δ. Σκούφης) site specific εγκατάσταση με τίτλο MANIFOLDS και με συμμετοχή τριών νέων bio artists που δουλεύουν πάνω στη μέθοδό του (Yuki Kobayashi, Molly Ferguson, Ναταλία Σαραντοπούλου).
Βλέπε: http://www.viewingspace.com/genetics_culture/pages_genetics_culture/gc_w03/davis_joe.htm

Παρουσιάζεται στο IN VIVO-IN VITRO (για πρώτη φορά σε έκθεση)

Microvenus
Η «Microvenus» είναι ένα μικρό κομμάτι συνθετικού DNA (deoxyribonucleic acid) που περιέχει μια κωδικοποιημένη στη «γλώσσα» του DNA εικόνα, σύμβολο της περιοχής των γεννητικών οργάνων του θηλυκού ανθρώπου (Y). Με το έργο αυτό, υποδεινκύεται ο τρόπος εισαγωγής μη βιολογικής πληροφορίας μέσα στον κώδικα του DNΑ.


5. KARL SIMS
Ο Karl Sims, που έχει λάβει πολλά διεθνή βραβεία και διακρίσεις για το έργο του, χρησιμοποίησε πρωτοποριακά την τεχνητή νοημοσύνη στην τέχνη, για τη δημιουργία «τεχνητής ζωής». Σπούδασε πρώτα Βιολογία και μετά Γραφιστική με χρήση υπολογιστή στο MIT (Cambridge, ΗΠΑ). Σήμερα, διευθύνει την εταιρεία GenArts, Inc. η οποία αναλαμβάνει τη δημιουργία λογισμικού για ειδικά εφέ, στον κινηματογράφο. Η καλλιτεχνική και ερευνητική δουλειά του, περιλαμβάνει κινούμενες εικόνες και διαδρασιακές εγκαταστάσεις καθώς και επιστημονικές δημοσιεύσεις για τις τεχνολογικές οντότητες (τεχνητή ζωή).
Βλέπε: http://www.genarts.com/karl/index.html

Παρουσιάζονται στο IN VIVO-IN VITRO
(Προβολή με πολυμέσα)
PANSPERMIA (1990): «Τεχνητή ζωή» με τρισδιάστατες εικόνες από φανταστικά δάση και φυτά που εικονίζουν τον κύκλο ζωής μιας διαγαλακτικής φυτικής οντότητας, της «Panspermia». Το έργο, περιγράφει μια επιστημονική θεωρία για τις πιθανότητες επέκτασης της ζωής στο Διάστημα, με μορφή σπόρων και μικροβίων.
Βραβεία:
-Final piece (Best in show), Siggraph, Film and Video show 1990
-First Prize for 3D Computer Graphics, Imagina Pixel INA Awards, Monte Carlo 1991
-Grand Prize, Golden Nica Animation Award, ARS-Electronica 1991, Linz, Austria
-Winner of "Jet d'Or" Award, International Conference of Computer Animation 1991, Geneva Switzerland
-"Best of the Festival" show, 1991 Berlin VideoFest
-Award for Theatrical Motion Picture, National Computer Graphics Association Video Theater 1991

EVOLVED VIRTUAL CREATURES (1994): Animation που δείχνει τα αποτελέσματα ερευνητικού προγράμματος με προσομοίωση της θεωρίας της εξέλιξης του Δαρβίνου σε τεχνολογικές οντότητες. Κάθε μια απ αυτές καλείται να επιβιώσει και να εκπληρώσει τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Μερικές, θα επιβιώσουν και θα πολλαπλασιαστούν, άλλες θα πεθάνουν και μερικές καινούργιες, θα έχουν καλύτερες επιδόσεις από τους «γονείς» τους.
Βραβείο:
-Award for Video Math, Berlin Video Math Festival 1998.

LIQUID SELVES (1992): Computer animation από ανθρώπινες φιγούρες και πρόσωπα.
Βραβεία:
-Grand Prize, Golden Nica Animation Award, ARS Electronica 1992 Linz, Austria
-Grand Prize for Art & Entertainment, NICOGRAPH 1992, Tokyo Japan
-Special Prize of the Jury, Imagina 1993, Monte Carlo.
-First Place Award for Technology, National Computer Graphics Association 1993 Video Theater.
-International Competition Prize Winner, 6th Berlin Video Festival, 1993

PRIMORDIAL DANCE (1991): Animation με σειρές που δημιουργήθηκαν με χρήση αυτόματου morphing ανάμεσα σε «εξελισσόμενες» εικόνες.
Βραβεία:
-Special Credit Award, Computer Animation Festival 1991, Aizu, Japan
-Grand Prize, Golden Nica Animation Award, ARS Electronica 1992,, Linz Austria
-First Prize for Art, Images du Futur, 6th International Computer Animation Competition, Montreal 1992.
-First Prize for Science, Computer Animation, Geneva, Switzerland 1992.
-Award for Research, Imagina Pixel INA 1992 Awards Show, Monte Carlo.
-Award for Research, National Computer Graphics Association 1992
-Technological Innovation Award, Computer Animation, Fifth Internation Computer Film Festival 1992, University of Geneva.
-First Prize, Eurographics, Cambridge, England 1992

PARTICLE DREAMS (1988): Animation
Βραβεία:
-Final piece (Best in show), Siggraph Film and Video show 1988
-First Prize for Research, Imagina 1989, Monte Carlo
-Prize of the Public, Images du Futur 1989, Monteal.


6. DANIEL LEE
Ο Daniel Lee (Lee Siaojin), που ήταν ο logo artist στην Ars Electronica 2005, έχει γεννηθεί στην Κίνα. Μεγάλωσε στην Ταϊβάν όπου πήρε το πτυχίο του στη ζωγραφική, και στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Πήρε το master του στη Φωτογραφία και τον Κινηματογράφο από το Philadelphia College of Art κι εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής στη Ν. Υόρκη μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 70, οπότε και αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά μόνο με τη φωτογραφία. Από το 1993 χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά την ψηφιακή τεχνολογία στις συνθέσεις του, δημιουργώντας μορφές μεταξύ ανθρώπου και ζώου. Αυτές τις σειρές έργων τις ονόμασε "Manimals", "Judgement", "108 Windows", "Origin" και "Nightlife". Εργα του εξέθεσε στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αγγλία, την Ιαπωνία, τη Σλοβακία, την Ταϊβάν, την Πορτογαλία, τον Καναδά, τη Γερμανία και την Αυστρία.
Τα έργα του «108 Windows» και «Origin» έχουν εκτεθεί ως εγκαταστάσεις βίντεο το 2003 στη Μπιενάλε της Βενετίας.
Ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.
Βλέπε: http://www.oursounduniverse.com/about.htm

Παρουσιάζονται στο IN VIVO-IN VITRO

MANIMALS
Δωδεκα φωτογραφίες από συνθετικές εικόνες φανταστικών υβριδικών όντων μεταξύ ανθρώπου και ζώου, που συνδέουν τις χίμαιρες της Κινεζικής μυθολογίας και αστρολογίας, με τη σύγχρονη επιστημονική δυνατότητα για διαγονιδιακή μετάλλαξη των όντων.

EVOLUTION
Προβολή μιας φανταστικής εξέλιξης των όντων, από το ψάρι στον άνθρωπο.


7 EVA SUTTON
Η Eva Sutton είναι καλλιτέχνης και προγραμματίστρια και ζει στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε ως μηχανικός πληροφορικής κι εργάστηκε αρχικά στον τομέα της βιοτεχνολογίας και στη διαχείριση βάσεων δεδομένων μεγάλης κλίμακας, κι αργότερα ως διευθύντρια διαχείρισης δικτύων στη Σχολή Καλών Τεχνών της Νέας Υόρκης. Το έργο της παρουσιάστηκε στο Aperture, SIGGRAPH, στο National Center of Photography στο Παρίσι, και στους δικτυακούς τόπους (www.art.uh.edu/dif), www.genomicart.org και www.pbs.org. Έχει δώσει διαλέξεις για θέματα τέχνης και τεχνολογίας στο Princeton University στη Νέα Υόρκη, στην Cooper Union, και στο Kong Center for the Arts στο Χονγκ Κονγκ. Σήμερα, είναι καθηγήτρια στο Rhode Island School of Design.
Βλέπε: http://www.art.uh.edu/dif/e_sutton_StateBio.html

Παρουσιάζεται στο IN VIVO-IN VITRO

HYBRIDS (2000)
Διαδρασιακό έργο τέχνης για το internet. Ο επισκέπτης, βλέπει αρχικά στον τοίχο ένα απλό κορνιζαρισμένο κάδρο, που εικονίζει ένα παράξενο υβριδικό ζώο. Αν όμως διαδράσει με το «κάδρο» χρησιμοποιώντας το ποντίκι που θα βρει σ΄ένα τραπεζάκι μπροστά στο έργο, θα ανακαλύψει ότι το κάρδο είναι στην πραγματικότητα μια ψηφιακή εικόνα, που μπορεί να αναδημιουργήσει σε τεράστιο αριθμό συνδυασμών, δημιουργώντας νέες χίμαιρες από την σύνθεση της ουράς, του κεφαλιού, του κορμού και της κραυγής υπαρκτών ζώων.
Η πειστικότητα της φωτογραφίας χρησιμοποιείται για να δημιουργηθεί ψηφιακά ένα εξίσου πειστικό ως εικόνα, αλλά φανταστικό, μεταλλαγμένο ζώο, ένα τέρας που παριστάνει το αποτέλεσμα ενός αποτυχημένου πειράματος γενετικής μηχανικής.
Η μεταβλητή εικόνα του ψηφιακού υβρίδιου, συνδέει τα τέρατα των μύθων - Κένταυροι, Μινώταυρος, Σφίγγα- με τα γενετικά κατασκευασμένα ζώα στα σύγχρονα εργαστήρια, που δεν είναι πλέον ούτε μύθος, ούτε ψηφιακό φωτογραφικό τρικ.


8. SUSAN ALEXJANDER
H συνθέτις Susan Alexjander, έχει master στη Σύνθεση και τη Θεωρία της Μουσικής, από το San Jose State University, και είναι επίκουρη καθηγήτρια στο Union Institute του Σακραμέντο. Επίσης, διδάσκει στο Cogswell College στο Sunnyvale της California, και στο California Institute of Psychoacoustics στο San Francisco. Είναι διευθύντρια του "Science & The Arts"
Η δουλειά της έχει παρουσιαστεί λίγο-πολύ παντού στις ΗΠΑ. Το διεθνώς γνωστό έργο της Sequencia, που δημιούργησε σε συνεργασία με τον βιολόγο Dr. David Deamer, είναι ένα πρωτότυπο είδος μουσικής, που προέρχεται από τη σύνθεση των μοριακών συχνοτήτων του DNA.
Το Sequencia, έχει παρουσιαστεί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς του CNN, του BBC και του Wisconsin Public Radio, και σε χώρους όπως το Μουσείο Επιστημών της Βοστώνης (Boston Museum of Science), το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φραντσίσκο (San Francisco Museum of Modern Art), και το Μουσείο Τέχνης της Σάντα Μπάρμπαρα (Art Museum of Santa Barbara)..
Βλέπε http://www.oursounduniverse.com/about.htm

Παρουσιάζεται στο IN VIVO-IN VITRO

SEQUENCIA, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ DNA
Ηχητικό περιβάλλον.
Το έργο «Sequencia» που δημιούργησε η Suzan Alexjander σε συνεργασία με τον βιολόγο David Deamer, είναι μια σειρά από πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις για βιολί, τσέλο, φωνή, και συνθεσάϊζερ. Το τονικό σύστημα που χρησιμποιείται, προέρχεται από τις συχνότητες των 4 βάσεων του DNA (αδενίνη, γκουανίνη, κιτοζίνη και θυμίνη). Το αποτέλεσμα είναι μια ευχάριστη μουσική, την οποία ορισμένοι θεωρούν και θεραπευτική. Η ίδια η συνθέτις λέει πως η μόνη σχέση της με τις θεραπευτικές τέχνες, είναι αυτή του μουσικού και ότι γράφει μουσική για τη χαρά της ανακάλυψης ν ακούει ήχους που κανονικά είναι κρυμμένοι από την ακοή μας».


9 POLONA TRATNIK
Η Polona Tratnik από τη Σλοβενία, τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιάσει πολλά έργα στον τομέα της βιοτεχνολογικής τέχνης, με χρήση ζωντανών στοιχείων, όπως κύτταρα από ανθρώπινο δέρμα, μικρο-οργανισμούς κ.α. με κύριο θέμα της το ανθρώπινο σώμα. Εχει λάβει σημαντικές διακρίσεις κι έχει πάρει μέρος σε μερικές από τις σημαντικότερες διεθνείς διοργανώσεις, όπως: Biennale of Electronic Art (2004 Perth, Australia), L΄Art Biotech (2003 Nantes, France), Breakthrough (2004 Den Haag, the Netherlands), και The seven sins; Ljubljana - Moscow (2004 Ljubljana, Slovenia).

Παρουσιάζεται στο IN VIVO-IN VITRO (πρώτη παρουσίαση διεθνώς)

Unique
Το έργο, θέτει το ζήτημα της διασύνδεσης του ατόμου με στην κοινή μικροβιακή σάρκα του κόσμου ή αναζητά τα όρια της ατομικότητας και του ιδιωτεύειν. Επιτρέπει ένα είδος ενορατικότητας μέσα στον μικρόκοσμο του ανθρώπινου σώματος, οπτικοποιώντας την πανίδα και την χλωρίδα του.
Παρουσιάζονται σε ασφαλεις συνθηκες αποικίες μικρο-οργανισμών που προέρχονται από τους ίδιους τους επισκέπτες της έκθεσης. Είναι σαν να παρατηρούνται οι παρατηρητές, από ένα διαπεραστικό «μάτι» το οποίο βλέπει περισσότερα απ όσα φαίνονται συνήθως: Τον γοητευτικο και ταυτοχρονα απωθητικό μικρό-κοσμο των μικροβιων μας, που συμβιώνουμε μαζι τους χωρις να τα βλεπουμε.΄