Το άρθρο της Έλενας Χαμαλίδη «Κοινωνικές αλλαγές και οι γυναίκες καλλιτέχνιδες: προτάσεις και ερωτήματα», δείχνει πως, στο γενικότερο πάντα πλαίσιο της υποδοχής του μοντερνισμού στην εκσυγχρονιζόμενη ελληνική κοινωνία της καμπής από το 19ο στον 20ο αι., η υιοθέτηση ενός μοντερνιστικού ιδιώματος (ιμπρεσιονισμός, υπαιθρισμός) φαίνεται πως συνδέεται με την προσπάθεια διαπραγμάτευσης των στερεότυπων τρόπων αναπαράστασης της έμφυλης ταυτότητας σε μέρος του έργου κάποιων γυναικών με διαφοροποιούμενες στάσεις ως προς τις γυναικείες διεκδικήσεις.

Στον Μεσοπόλεμο, η συμπλοκή της υποδοχής του μοντερνισμού με την αναζήτηση της ελληνικότητας, η στάση της Αριστεράς απέναντι στο φεμινιστικό κίνημα, και οι διαφοροποιήσεις στους κόλπους του τελευταίου, καθιστούν το ελληνικό παράδειγμα συνθετότερο. Η παραβολή των λιγοστών, πια, κριτικών στον περιοδικό τύπο με τα έργα των γυναικών δείχνει πως παρά το γεγονός ότι η πρόσβασή τους στην καλλιτεχνική εκπαίδευση είναι φαινομενικά εξασφαλισμένη, η παραμονή τους στη δημόσια σφαίρα της δημιουργίας είναι αμφίβολη. Παράλληλα, παραδείγματα άγνωστων σήμερα καλλιτέχνιδων, ιδωμένα στο φως της διεθνούς ερευνητικής εμπειρίας αφήνουν να διαφανούν υβριδικές στάσεις απέναντι τόσο στο μοντέρνο, όσο και στο γυναικείο ζήτημα.