Στα πλαίσια του Προγράμματος «Αναμόρφωση Αναβάθμιση Προπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ, η Επιτροπή Ερευνών και ο Τομέας Χαρακτικής της ΑΣΚΤ διοργανώνουν εργαστηριακά σεμινάρια για τους φοιτητές των εργαστηρίων χαρακτικής της Σχολής.
Project: α) Χαρακτική και Σύγχρονη Τεχνολογία
β) Νέες μέθοδοι χαρακτικής φιλικές προς το περιβάλλον

Υπεύθυνη του Προγράμματος: Βίκυ Τσαλαματά - Επίκουρη Καθηγήτρια
Συντονισμός και οργάνωση: Βίκυ Τσαλαματά - Επίκουρη Καθηγήτρια

 


Points of View

Απόψεις

Στιγμιότυπα

Έργα φοιτητών

 

WORKSHOP A

Στα πλαίσια του Προγράμματος «Αναμόρφωση Αναβάθμιση Προπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ, προσκλήθηκε και αποδέχθηκε την πρόσκληση ο καθηγητής John Hilliard , Head of the Media Department, της Slade School of Fine Art – University College of London.
Πραγματοποίησε το α΄ workshop του προγράμματος με ομάδα 12 φοιτητών του εργαστηρίου Χαρακτικής από 29 Νοεμβρίου έως 10 Δεκεμβρίου 2004.
Θέμα : Points of View.



Points of View

When taking a photograph, making a drawing, or producing any kind of image of a particular subject, it is necessary to select a specific point of view. Clearly, that simple decision has the potential to change the nature of the depiction, perhaps considerably. If the subject is symmetrical (a cube, for example, or a sphere), then from several different points of view, at the same height and distance, its appearance will be identical, but the backgrounds will vary, further influencing one’s choice of position.

My proposal is to select a symmetrical subject and to depict it from numerous points of view simultaneously within the confines of a single image. In photography, this will require a multiple exposure onto a single frame of film or sheet of paper; in drawing, there might be a number of depictions on top of each other; And so on. The symmetrical component will be registered again and again in the same position within the representation (probably at the center), the surrounding backgrounds comprising a superimposed mixture of information. The certainty of the central subject should be reinforced by repetition, the differing backgrounds losing their individual clarity but acquiring instead a new identity through the appearance of the collective image.

The specific details of this project will be decided through an initial discussion where everyone may contribute. I suggest working with a group of about twelve students who will make their own work based around the proposed strategy, but who will also be able to assist me in making a new piece. Although I will be using photography, it is also possible to use other media in this situation.

The above “brief” was circulated to a group of students (mostly from the Printmaking Department) prior to my visit to the Athens School of Fine Art, and then discussed following my arrival at the end of November, 2004. Over a period of ten days, using the environment of an art school studio, we worked on two distinct but related pieces, adhering to the procedural rules as prescribed.

The first piece featured a grey plinth or pedestal, beautifully made by one of the School technicians, placed at the centre of the studio, as if ready to support a finished work. Among the subjects from which such a work might conceivably be drawn are four conventions: still life, the nude, landscape, and geometric abstraction. Accordingly, four “sets” were built, one for each of these subjects, separately distributed around the four sides of the space and opposite the four (equal) sides of the plinth. In the resulting quadruple exposure which registers these options simultaneously, one might say that the work which the plinth was waiting to receive has now arrived, not as an individual three dimensional object, but as a complex overlay of two- dimensional imagery which circulates around it.

The second piece was centered on a cross of making tape, located in the middle of the floor and square with the walls. This act of making a position is something that I frequently do in my own studio, and in this case the cross is referencing such acts, but is also providing a necessary location within the work in process. The viewfinder of the camera (a Hasselblad) also has a cross in its centre, so that by aligning this with the cross on the floor, with the camera at the same height and distance, the masking tape will have the same position and appearance from each of four directions. These are: sculpture, painting and drawing, photography, and electronic media (using video or computer monitors). One might say those exemplify the diversity of options available to the contemporary artist or art student, both the traditional and the new, their initially rigid separation now disintegrating into the dense overlays of the finished image.

These descriptions are of the two workshops mine which resulted from the ten-day project, but to my relief and delight, everyone involved was able to make their own work as well. Moreover, although some people used photography, it was by no means the automatic medium of choice. Drawing, drypoint, video, sound, installation, even a mobile phone, camera, were all used in imaginative ways. The shared centre for such varied results was a set of ideas and a working procedure deriving from the original proposal, and everyone involved had a good grasp of that priority. They made an invaluable contribution to my work at the various stages of conception, preparation and execution, and I am grateful for their generosity, just as I am grateful to the numerous technical and academic staff in the School who were so helpful and hospitable. Perhaps a special “thank you” should be reserved for the two models, Anastasia and Omar, both of whom suffered patiently to provide an essential ingredient in the final result.

John Hilliard, January 2005

top


 

Απόψεις

Όταν κάποιος φωτογραφίζει, φτιάχνει ένα σχέδιο ή παράγει οποιαδήποτε εικόνα ενός συγκεκριμένου θέματος, είναι απαραίτητο να επιλέγει προηγουμένως μια ορισμένη οπτική γωνία. Είναι σαφές ότι η απλή αυτή απόφαση μπορεί να αλλάξει τη φύση της απεικόνισης, ενδεχομένως καθοριστικά. Αν το θέμα είναι συμμετρικό (για παράδειγμα, κύβος ή σφαίρα), τότε η όψη του από διαφορετικές οπτικές γωνίες, στο ίδιο ύψος και στην ίδια απόσταση, θα είναι ταυτόσημη, τα φόντα όμως θα ποικίλλουν, επηρεάζοντας το πώς διαλέγει κανείς κάθε φορά τη θέση του.

Η πρότασή μου είναι να επιλέξουμε ένα συμμετρικό θέμα και να το απεικονίσουμε από διαφορετικές οπτικές γωνίες ταυτόχρονα, με τους περιορισμούς που θέτει η μία και μοναδική εικόνα. Στη φωτογραφία, αυτό απαιτεί την πολλαπλή έκθεση σε ένα και μοναδικό αρνητικό ή φύλλο χαρτί, στη ζωγραφική, πάλι, μπορεί να έχουμε σειρά απεικονίσεων, τη μία πάνω στην άλλη, κ.ο.κ. Κατά την αναπαράσταση, το συμμετρικό στοιχείο (π.χ. ο κύβος) θα εγγράφεται στην ίδια θέση (πιθανότατα στο κέντρο) ξανά και ξανά, ενώ τα περιβάλλοντα που είναι στημένα γύρω από αυτό θα φτιάχνουν ένα μοντάζ διαφορετικών πληροφοριών. Η παρουσία του κεντρικού στοιχείου θα πρέπει να ενισχύεται μέσα από την επανάληψη, ενώ τα διάφορα περιβάλλοντα θα χάνουν μεν τη σαφήνειά τους αλλά θα αποκτούν αντ’ αυτής μια νέα ταυτότητα μέσα από την εμφάνιση της συλλογικής εικόνας.

Οι λεπτομέρειες ενός τέτοιου project μπορούν να συναποφασιστούν σε μια πρώτη συζήτηση στην οποία συμμετέχουν όλοι. Προτείνω να δουλέψουμε με μια ομάδα δώδεκα περίπου φοιτητών, οι οποίοι θα κάνουν τη δική τους δουλειά πάνω στην προτεινόμενη μέθοδο, αλλά θα έχουν επίσης τη δυνατότητα να με βοηθήσουν στη δημιουργία ενός νέου έργου. Πέρα από τη φωτογραφία, ενδέχεται τελικά να χρησιμοποιήσω και άλλα μέσα.


Οι παραπάνω «οδηγίες» κυκλοφόρησαν σε μια ομάδα φοιτητών (κυρίως του Τομέα Χαρακτικής) πριν από την επίσκεψή μου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της του 2004. Για διάστημα δέκα ημερών χρησιμοποιήσαμε το χώρο ενός εργαστηρίου της Σχολής και δουλέψαμε δύο διαφορετικά αλλά συγγενικά θέματα με βάση τους πιο πάνω κανόνες.

Το πρώτο θέμα ήταν ένας όμορφος γκρίζος πλίνθος-βάθρο, τον οποίο κατασκεύασε ένας από τους τεχνικούς της Σχολής. Αυτός τοποθετήθηκε στο κέντρο του εργαστηρίου, σαν να επρόκειτο να φιλοξενήσει ένα τελειωμένο έργο. Τέσσερις είναι οι κατηγορίες από την ιστορία της τέχνης στις οποίες μπορεί, μεταξύ άλλων, να βασιστεί μια τέτοια δουλειά: νεκρή φύση, γυμνό, τοπιογραφία και γεωμετρική αφαίρεση. Δημιουργήθηκαν έτσι τέσσερα «σκηνικά», ένα για κάθε κατηγορία, διευθετημένα στα τέσσερα σημεία του χώρου (πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά) και απέναντι από τις τέσσερις (ίσες μεταξύ τους) πλευρές του βάθρου. Στην τελική τετραπλή έκθεση, όπου οι επιλογές αυτές εγγράφονται ταυτόχρονα, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η δουλειά την οποία ανέμενε ο πλίνθος έχει πλέον πραγματοποιηθεί, όχι ως ξεχωριστό τρισδιάστατο αντικείμενο αλλά ως σύνθετο νεφέλωμα που περιφέρεται γύρω από αυτόν.

Το δεύτερο θέμα βασιζόταν σε ένα σταυρό από μονωτική ταινία, τοποθετημένο στο κέντρο του δαπέδου. Αυτή η πράξη της «σηματοδότησης» μιας θέσης είναι κάτι που κάνω κι εγώ πολλές φορές στο δικό μου εργαστήριο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο σταυρός παραπέμπει σε κάτι τέτοιο, ενώ συγχρόνως παρέχει ένα στίγμα απαραίτητο όσο η δουλειά βρίσκεται σε εξέλιξη. Το σκόπευτρο της φωτογραφικής μηχανής (μιας Χάσελμπλαντ) έχει κι αυτό ένα σταυρό στο κέντρο• ευθυγραμμίζοντάς τον με το σταυρό στο δάπεδο και τοποθετώντας τη μηχανή στο ίδιο ύψος και στην ίδια απόσταση, η μονωτική ταινία θα έχει την ίδια θέση και όψη και από τα τέσσερα σημεία του χώρου. Όπως και πριν, υπάρχει ίση κατανομή στοιχείων και στις τέσσερις πλευρές του εργαστηρίου, όχι πλέον από διαφορετικές κατηγορίες αλλά από διαφορετικούς τομείς στην τέχνη: γλυπτική, ζωγραφική και σχέδιο, φωτογραφία, νέες τεχνολογίες (οθόνες βίντεο ή υπολογιστών). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλα αυτά αποτελούν δείγματα του φάσματος των επιλογών, παραδοσιακών και σύγχρονων, που έχει ο σημερινός καλλιτέχνης ή φοιτητής, καθώς ο αρχικά αυστηρός διαχωρισμός τους τώρα καταλύεται μέσα στις πυκνές διαστρωματώσεις της τελικής εικόνας.

Οι παραπάνω περιγραφές αφορούν τις δύο δικές μου δουλειές οι οποίες προέκυψαν από το δεκαήμερο σεμινάριο• προς μεγάλη μου ανακούφιση και χαρά, όλοι όσοι συμμετείχαν μπόρεσαν να κάνουν και δική τους δουλειά. Επίσης, παρά το γεγονός ότι κάποιοι χρησιμοποίησαν τη φωτογραφία, σαφώς δεν περιορίστηκαν εκεί. Ζωγραφική, ξηρή χάραξη, βίντεο, ήχος, εγκαταστάσεις, ακόμα και φωτογραφική μηχανή κινητού τηλεφώνου, όλα χρησιμοποιήθηκαν με ευφάνταστους τρόπους. Ο κοινός πυρήνας για όλα αυτά ήταν οι ιδέες και η μέθοδος εργασίας της αρχικής μας πρότασης και όλοι όσοι συμμετείχαν είχαν διαρκώς την αίσθηση αυτής της προτεραιότητας. Ο καθένας συνέβαλε καθοριστικά στα διάφορα στάδια σύλληψης, προετοιμασίας και εκτέλεσης της δουλειάς μου• τους είμαι ευγνώμων για τη γενναιοδωρία τους. Το ίδιο αισθάνομαι και για τα πολυάριθμα μέλη του τεχνικού και του διδακτικού προσωπικού της ΑΣΚΤ για την εξαιρετική βοήθεια και τη φιλοξενία τους. Ένα ιδιαίτερο «ευχαριστώ» στα δύο μοντέλα μας, την Αναστασία και τον Ομάρ: η υπομονή και των δύο πρόσφερε ένα απαραίτητο συστατικό στο τελικό αποτέλεσμα.


Τζον Χίλιαρντ, Ιανουάριος 2005

top